*دس گوهاران

تقریبا روزهای آخر ماه رمضان است و تمام این روزها جمع آوری کمک مالی از مردم ،پای ثابت مساجد شهرهایمان بوده است.معمولا  تمام این این کمک ها- به جز یکی دو مورد-  برای مدارس دینی فلان و فلان نقطه شهر و استان انجام میشود.به هر حال ،هر نوع  فعالیتی نیاز به صرف هزینه دارد.

مکتب های دینی که زمانی در کنار دروس دینی ،محل یادگیری علوم -به تعبیری- دنیایی بودند و هم جایی برای کودکان بی سرپرست، در حال حاضر اکثرا جایی هستند برای تربیت حجم عظیمی از افرادی که  جز تعصب بار دیگری را حمل نمیکنند.  به جای تشویق به بالا بردن سطح علمی، دختران را از تحصیل منع و پسران را به همراهی خود ترغیب میکنند.

چنین مدارسی را زمانی میشد  تا حدودی مفید دانست که به جای داشتن چند شعبه از یکی از مدارس دینی ،حداقل به تاسیس مکانی برای کمک به رفع محرومیت مردمشان  دست میبردند .در آن صورت جمع کردن کمک های مالی ماه رمضان هم  دردی واقعی از جامعه کم میکرد.

آن جوان بی پولی که هزینه پرداخت های بیمارستان و درمانش را ندارد را به زندگی برگرداندن ارزش بالاتری دارد یا یک مکتب وعظ جدید برپا کردن!

و با احتساب اینکه جامعه ی ما در حال حاضر بیشتر به متخصص غیر دینی در کنار عالمان واقعی دین نیاز دارد تا موعظه گری که به تکرار طوطی وار بدیهیات اخلاقی اکتفا میکند، رساندن کمک به جوانی که توان مالی برای تحصیل را ندارد مفید تر خواهد بود ،نسبت به  اینکه یکی به چند صد طلبه مدارس دینی اضافه شود!